Ermagherd! Oorbellen en handtassen!

Ik las daarnet dit artikel op een nieuwssite en mijn vingers begonnen te jeuken terwijl mijn tenen zich krulden. Het gaat mij niet enkel om dit ene evenement. In Sint-Truiden wordt er ook elk jaar een Ladies City Day georganiseerd waarbij men de vrouwelijke helft van de bevolking lokt met cava ("bubbelssssssss!"), goodie bags (Oh! My! God! Ne sleutelhanger!) en BV's.

Waarom worden alle vrouwen over dezelfde kam gescheerd? Er wordt blijkbaar verwacht dat wij enkel de belofte van make-up en oorbellen nodig hebben om onze hoge hakken aan te trekken en naar zo'n evenement te trekken. Het is natuurlijk ieders goed recht om dat te doen en ongetwijfeld zullen de organisatoren 's avonds wel weten wat ze eraan verdiend hebben. Maar ik vraag me dan af of dit echt is hoe marketing-jongens naar vrouwen kijken: een kudde die hersenloos (en ik citeer uit het bovenstaande artikel) "zich komt vergapen aan" handtassen en oorbellen. Net als koeien naar een trein staren.
Voor mij persoonlijk voelt dat aan als een blijk van minachting, alsof wij niet voor onszelf kunnen denken. Alsof we niet bepaald intelligent zijn. En alsof we allemaal identiek (zouden moeten) zijn.

Maar guess what? We zijn niet identiek. Acties op Facebook om oorbelletjes of make-up te winnen, kunnen mij gestolen worden. Bloemetjesmotieven zijn niks voor mij. En ik heb nog nooit in m'n leven een aflevering van Gossip Girl of The Vampire Diaries gezien. Ben ik nu abnormaal? Of minderwaardig? Is het zo vreemd dat ik liever naar wielrennen of Formule 1 kijk? Of liever zit te gamen met vrienden dan op een terrasje bubbelsssssss ga drinken? Blijkbaar wel. Al in onze kindertijd krijgen we te horen en te lezen dat meisjes met poppen spelen, roze leuk vinden en graag jurkjes aandoen. Als jij dat niet doet, ben je vreemd. Je wordt nagekeken, uitgelachen, je hoort er op school niet bij. Ah nee, want jij wil knikkeren met de jongens maar de jongens willen dat niet want jij bent een meisje en jongens van 10 vinden meisjes maar stom.

BFF's, dat heb ik nooit gehad. Ik trok liever met jongens op. En dan krijg ik op een dag te horen "dat er iets scheelt met mij, dat er iets verkeerd zit in mijn hoofd, want ik heb geen vriendinnen." Ik wou dat ik dit verzonnen had, maar jammer genoeg niet. Zo kijkt de maatschappij blijkbaar naar meisjes die zich niet conformeren en die het verschil niet kennen tussen Jimmy Choo en Louboutin (welk was nu ook alweer het merk met de rode zolen?). En dan heb je twee opties: proberen stand te houden en jezelf te blijven ondanks de kritiek, ofwel je aanpassen. Aanpassen is misschien het gemakkelijkste (ah ja, je koopt wat oorbelletjes en make-up, heel gemakkelijk via Facebook!), maar word je daar op langere termijn gelukkig van? Ik betwijfel het. Waarmee ik eigenlijk bedoel dat ik er zeker van ben dat dat niet het geval is. Je geeft dan een stukje van jezelf op. En vroeg of laat komt dat stukje terug rondspoken in je hoofd.

En als je wel voet bij stuk houdt en je eigen weg zoekt, dan zal je merken dat je als vrouwelijke wielerliefhebber met vooroordelen geconfronteerd wordt ("gij kijkt alleen naar de koers voor de schoon benen!"). Maar ook dat er nog andere meisjes/vrouwen zijn waarmee je wél dingen gemeen hebt en dat er dan misschien toch niks verkeerd zit in dat hoofdje. Dat je wél vriendinnen kan hebben, met wie je samen kan gamen in plaats van hersenloos naar de dichtstbijzijnde handtassenwinkel te lopen.

En aan de organisatoren van dergelijke evenementen wil ik nog dit kwijt: respecteer onze eigenheid en ons vermogen om zelfstandig na te denken en keuzes te maken. Behandel niet alle vrouwen als schapen die zomaar in een bepaalde richting kunnen gejaagd worden.

About stacking and YOLOing into stuff

Don't worry, I have not turned into one of those #yolo #swag kids! No, I want to talk about a computer game today. And about some people I met while playing this game.

"Friendships over the internet aren't real." That's what you hear when you tell people about friends you met through video games. I guess it depends on how you define friendship. True, you cannot call those people on a Friday night to go out drinking and you might not even know their real name. But on the other hand you share the same interest (a video game) and you may find you have more things in common.

During these last few months, I spent quite some time in Tyria, the fictional world of Guild Wars 2. It's in this world that I met some totally awesome people to form a guild with. Together we fought dragons, saved the cute quaggans and battled our way through dungeons. These dungeon runs ranged from 10 minutes to nearly 6 hours. Yes, six hours. These endeavours, together with other shenanigans like exploring the major cities for hidden corners, molded us into a good team and even a bunch of friends.
Today two of those people announced they're quitting the game. I respect their decision yet I couldn't help but feel sad about it. Thinking back on the "old times" made me laugh and shed a tear at the same time.

One person, known as Razz or V, would always assume command of the operation. Even when he stepped in for someone else in the middle of a dungeon, he would straightaway tell us to (my apologies for the technical lingo, dear readers) "stack right here so we can L.O.S. them around the corner. I'll throw a reflect wall and then Nico can cast his wall afterwards. Ready? Then I'll go pull the enemy with my Golem in a Box." Don't ever let him hear me saying this, but his advice and tactics were really good and pulled us through on numerous occasions! He was also the guild mate who ALWAYS found new tricks to glitch stuff and enter undiscovered areas. The following game update usually fixed these glitches, which made him slightly grumpy and amused us to no end.

The other person was V's brother Paen aka P. While V held briefings before engaging a difficult enemy, Paen showed off his shiny new weapons and yell things like "ERMAGHERD, ROCKET BOOTS, YOU GUYS!". And then, while we stacked and V went to pull one enemy, Paen would opt for his own battle plan. This own plan turned out to be a slightly adapted version of Leeroy Jenkins. 'Adapted' meaning he shouted "YOLO" before running in, realizing he made a terrible mistake and saying "Oh sh*t, oh guys, halp?" Or he would ask where I was ("east of that city") and then run toward me, not find me and realize he went west instead of east. Occasionally we would also have serious conversations about the real world. Especially Paen, the "chaotic" one, turned out to be someone who I could talk to about serious stuff.

The contrast between V and P could hardly be bigger: one thinking about battle plans, the other just running in. But what they had in common was a great sense of humour that often had everyone in the guild choking on their drinks or dying in the game because we were laughing too hard to focus on the fight.

If someone tells me "friendships over the internet aren't real", I will disagree with them because to me friendship is having fun together and listening when someone is feeling a bit down. And that's exactly what me and my guild mates do.

So when V told us they were both quitting the game I felt sad. Even though we will try to keep in touch and we might find a new game to play together, this guild will not be the same as before. I will definitely miss the structure V brought during dungeon runs and the crazyness that followed P.


V and P, thank you for all the fun we've had so far. I wish both of you the best of luck in life and I hope to see you again someday!

... viseert een bevolkingsgroep

Allereerst een gelukkig nieuwjaar gewenst aan al mijn lezers, zowel mijn trouwe volgelingen als de occasionele bezoekers.

Ik heb een tijd geleden een relaas gedaan over mijn ervaringen in de trein. Tijd dus om het over een andere vorm van openbaar vervoer te hebben. Meer bepaald over een bepaalde bevolkingsgroep die de bussen terroriseert. Iedereen kent ze wel, die mensen die zich beter voelen dan iedereen en dat ook duidelijk laten merken. Een typische busrit in Leuven verloopt daardoor steeds volgens hetzelfde stramien.
Je komt aan de bushalte aan het station en daar staat meestal al een exemplaar te wachten. Als ze er nog niet staan, moet je gewoon even wachten en dan komen ze zeker opdagen. Ze zijn makkelijk herkenbaar aan hun typische kledingstijl en vooral ook hun manier van praten en lopen. Niet dat ze allemaal even erg zijn, sommigen vallen zeker goed mee. Maar de anderen zijn onmiddellijk herkenbaar en je weet ook meteen dat ze problemen gaan geven.
Gisteren bijvoorbeeld kwam een specimen naast mij op het perron staan, op minder dan twee meter van de vuilnisbak. Aangezien we nog even op de bus moesten wachten, vond dit exemplaar het een goed moment om nog even een snoepje te eten. Zodra het chocolaatje in haar mond stak, frommelde ze het papiertje op en keek ze even rond zich. Toen ze merkte dat ik haar in het oog had, deed ze alsof ze het papiertje in haar jaszak wou steken, om het vervolgens "subtiel" op de grond te gooien. Dit is iets waar ik niet tegen kan, beste lezers. Er stond een vuilnisbak op amper twee passen afstand en het perron stond zeker niet zo vol dat deze onbereikbaar was. En zelfs als er geen vuilnisbak binnen aanvaardbare afstand staat, hoef je je afval nog niet op de grond te gooien. Steek het dan in je jas of handtas (ze had een grote handtas bij, dus zeker plaats genoeg) tot aan de eerstvolgende vuilnisbak. Maar gooi je afval niet op de grond en al zeker niet na zo'n circus waarbij je doet alsof je het in je jas gaat steken. Dat bewijst dat je goed genoeg weet dat dat niet hoort!
Ik heb even overwogen om te zeggen tegen deze persoon: "Excuseer, ik denk dat u iets heeft laten vallen." Maar de bus kwam toen net aan en het ellebogenwerk begon. Er zijn al mensen voor minder onder een bus geduwd. U mag twee keer raden wie het hardste liep te duwen en trekken om als eerste op de bus te kunnen... Inderdaad, onze sluikstortende vriendin, samen met enkele van haar soortgenoten die plots uit het niets opdoken. Het lijkt alsof ze daar een sport van maken: als eerste op de bus willen en dan de deur blokkeren omdat ze iets willen vragen aan de chauffeur. Zodra ze dan ingestapt zijn, is het tijd voor de volgende stap: plaats zoeken. Sommigen lijken een favoriete plaats te hebben en die moeten en zullen ze te pakken krijgen. Als er al iemand zit, wordt deze persoon verzocht om op te staan, op vriendelijke of minder vriendelijke wijze. Het probleem is dat je er moeilijk tegenin kan gaan, omdat dan alle medepassagiers scheef naar je kijken. Ze willen niet gediscrimineerd worden als lid van een bepaalde bevolkingsgroep, maar als het hen uitkomt, zwaaien ze wel met hun lidkaart van deze groep: "ik mag zitten want..."
Het lef van sommige bejaarden!

Bent u geneigd om op te staan voor iemand die eerst een aanval doet op het wereldrecord hinkstapspringen in een poging om als eerste op de bus te raken en vervolgens een wandelstok bovenhaalt en een zitplaats opeist omdat hij slecht te been is? Of iemand die eist dat de passagier op de tweede zetel vooraan links opstaat terwijl er achteraan de bus nog 5 plaatsen vrij zijn?
Zo'n relschoppers moeten bij mij niet afkomen. En dan trek ik het me ook niet aan dat ze tegen hun vriendin zitten te klagen: "Oooh Mariëtte, die jeugd van tegenwoordig, die staan hun plaats niet meer af aan ons, het is toch erg he."
Ja mevrouw, het is erg gesteld met de jeugd, maar ik sta mijn plaats wel af aan oudjes die slecht te been zijn én ik gooi geen afval op de straat, dank u.

Excuustruus

Het heeft na de verkiezingen van 14 oktober geen twaalf uur geduurd eer er in Sint-Truiden een coalitie was gesloten tussen CD&V en OpenVLD om samen te gaan besturen. Of er nu al dan niet een voorakkoord bestond, is voer voor discussie. Maar laten we dat een andere keer bespreken. Ik wil het hebben over onze nieuwe burgemeester Veerle Heeren en over een kort "gesprek" dat ik enkele jaren geleden met haar had.

We schrijven 2006, ik zit in het laatste jaar van het middelbaar en onze klas heeft een uitstap naar Brussel om onder andere het Vlaamse Parlement te bezoeken. Ter plaatse krijgen we in het halfrond wat uitleg van een volksvertegenwoordiger uit onze eigen stad, mevrouw Heeren. Nadat ze verteld heeft waar zo'n Parlement zich zoal mee bezighoudt, krijgen we de kans om vragen te stellen over de politieke actualiteit. Op dat moment werd in het nieuws veel aandacht besteed aan de vrouwenquota. Kieslijsten moesten in het vervolg uit evenveel mannelijke als vrouwelijke kandidaten bestaan (en de eerste drie kandidaten op een lijst mogen niet allemaal van hetzelfde geslacht zijn). Het gevolg van deze beslissing was dat partijen naarstig op zoek gingen naar vrouwelijke kandidaten om op de lijst te staan voor de gemeenteraadsverkiezingen die er toen aankwamen. Sommige partijen waren zelfs zo wanhopig dat ze in ware tupperware-stijl infosessies organiseerden: "organiseer thuis een avond met vriendinnen waarop één van onze vrouwelijke kopstukken komt praten".

Dus toen ik de mogelijkheid zag om Veerle Heeren daar persoonlijk over te interpelleren, kon ik dit niet zomaar laten voorbij gaan. De volgende (zeer korte) dialoog was het resultaat:

- "Over die vrouwenquota voor kieslijsten vraag ik me het volgende af. Is het niet beter om kandidaten te selecteren op competenties dan op geslacht?"

° "Vrouwen kunnen ook bekwaam zijn hoor!"

- "Dat ontken ik niet, maar ik word persoonlijk liever vertegenwoordigd door een bekwame man dan door een vrouw die enkel en alleen verkozen is omdat ze een vrouw is."

° "Maar vrouwen kunnen ook bekwaam zijn."

U ziet het, beste lezer, er viel niet echt met haar te praten over het onderwerp. Tijdens de verkiezingscampagne de afgelopen maanden was de slogan van mevrouw Heeren "Ik kies voor HAAR!" en hield ze acties onder de titel "Stem vrouw". Ik vroeg me toen af hoe men zou reageren wanneer een man campagne zou voeren met "Stem op mij, want ik ben een man". Of hoe die-hard feministes en voorvechtsters van de vrouwenquota zouden steigeren wanneer in typische vrouwenberoepen, zoals vroedkunde, quota worden opgelegd dat er evenveel mannen als vrouwen moeten aangenomen worden. "Ja mevrouw, u bent de beste kandidaat op basis van uw competenties maar jammer genoeg moeten we een man aanwerven. Nog een prettige dag verder." De golf van verontwaardiging zou allicht groot zijn.

Behalve het feit dat met deze quota niet de meest bekwame kandidaat wordt aangenomen of verkozen, kan je je ook afvragen hoe het voelt voor de persoon die de begeerde positie krijgt, de zogenaamde excuustruus (of -guus indien het om een man gaat). Dat hij/zij niet op eigen kracht bewezen heeft hogerop te raken en die functie enkel gekregen heeft door te beschikken over het juiste chromosoom. Zou u zich daar goed bij voelen? En u, kersverse mevrouw de burgemeester? Ik alvast niet.

In afwachting van een storm aan feministisch ge-"maar-maar",

An

Supermarktstress

Iedereen kent het probleem wel: de voorraadkast is leeg en je hebt honger. En aangezien er geen wolharige mammoeten meer rondzwerven en de gemiddelde mens ook geen giftige bessen van eetbare meer kan onderscheiden, haal je je voorraad vlees en andere voeding voor een hele week het best in de supermarkt. Dichtbij, snel en gemakkelijk! Of dat willen ze ons toch doen geloven. Dichtbij, dat zal nog wel kloppen voor de meeste mensen. Aangezien je je boodschappen niet in 1 zak krijgt en al helemaal niet mee op de fiets kan nemen, moet je toch de auto van stal halen en dan is alles plots veel dichterbij. Maar snel en gemakkelijk? Neen, daar ben ik niet van overtuigd. Eerst en vooral moet ik parkeerplaats vinden voor de wagen. Natuurlijk parkeer ik liefst zo dicht mogelijk bij de ingang van de supermarkt, maar iedereen heeft datzelfde lumineuze idee en dus is er enkel nog plaats te vinden ergens achteraan de parking, tussen twee zeer sociale dubbelparkeerders zodat de auto er nog wel tussen past maar ik het portier niet meer open krijg. Wanneer ik dan eindelijk via je koffer uit de wagen geklommen ben, begint de zoektocht naar een winkelkarretje. Winkelkar, o winkelkar, waer bestu bleven? Daar staat er nog eentje! En er ligt zelfs geen afval in! Op naar de ingang...
We bevinden ons in een supermarkt van een niet nader genoemde keten waarvan de naam begint met een C en eindigt op T. De vreselijke akoestiek zorgt ervoor dat ik meteen een storm van lawaai te horen krijg zodra ik de winkel betreed. Niet echt gezellig naar mijn bescheiden mening. Maar goed, ik baan me een weg langs de rekken wijn en kom aan bij een tafereel dat op het eerste zicht lijkt op een autokerkhof, maar dan met winkelkarren: verwrongen metaal, schreeuwende mensen, iedereen loopt door elkaar. Ik merk echter al snel dat het gaat om mensen die een bestelling willen plaatsen bij de beenhouwerij. 5 mensen staan te drummen bij het uitstalraam, 10 anderen vechten om een bestelformulier en een plekje om dat in te vullen, hun winkelkarretjes staan intussen overal verspreid. Ik vervolg mijn weg en bots in het volgende rek bijna op een tegenligger. De persoon in kwestie kijkt me verongelijkt aan en vervolgt zijn weg. Ik besluit hetzelfde te doen. Een halve rij verder is het echter weer van dat. Een vrouw komt uit de andere richting en beslist haar kar tijdelijk te parkeren naast een ladder waar een werknemer de rekken aan het vullen is. Ze heeft namelijk koekjes nodig die in dat ene rek staan. Jammer genoeg voor mij weet ze niet precies wélke koekjes en neemt ze dus elk pak afzonderlijk vast. Intussen kan ik niet vooruit want het gangpad is precies even breed als de kar en de ladder. Zucht... Ik manoeuvreer mijn eigen kar dus maar aan de kant, net voor de ladder zodat de dame in kwestie vlot voorbij kan wanneer ze eindelijk de koeken gevonden heeft die ze zocht. Helaas pindakaas, het volgende product op haar boodschappenlijstje blijkt net datgene te zijn waar mijn kar voor staat. Een volgende verongelijkte blik valt me te beurt en ik word gedwongen mijn kar achteruit te trekken zodat mevrouw met haar kar tot vlak voor het juiste rek kan rijden en ik dan vervolgens kan passeren. De rest van mijn winkelbezoek verloopt volgens hetzelfde patroon. Nochtans ben ik 1 van de weinige mensen die de pijlen volgt die in het groot op de vloer geschilderd zijn. Uiteraard vormen die pijlen een verkoopstechniek omdat je op die manier voorbij alle rekken komt en zo hopelijk nog wat extra producten koopt, maar het maakt het winkelen voor iedereen zoveel aangenamer wanneer iedereen de pijlen zou volgen. Toch? Geen tegenliggers meer. Het probleem van mensen die overal te pas en te onpas blijven staan met hun kar en daarmee de doorgang blokkeren, raakt inderdaad niet opgelost wanneer iedereen de pijlen volgt, maar het zou al een begin zijn.
Met een bloeddruk die ondertussen al flink gestegen is, bereik ik uiteindelijk de kassa's. Ik kan de uitgang zien, de buitenlucht bijna voelen! Spijtig genoeg heb ik -alweer- de foute rij gekozen en duurt het inscannen en afrekenen van een pak rubberen handschoenen en 2 potten vaseline van mijn voorganger veel langer dan de volle kar van de rij naast mij. Ik herinner mij plots dat deze winkelketen een tijd geleden geëxperimenteerd heeft met het invoeren van 1 enkele wachtrij van waar de mensen dan vervolgens konden doorschuiven wanneer er een kassa vrij kwam. Jammer genoeg werd dit idee afgevoerd omdat de mensen het gevoel hadden dat ze langer in de rij stonden. Omdat mensen die vinden dat ZIJ mogen spookrijden en dat ZIJ ook nog kwaad mogen zijn op mensen die wel de juiste richting volgen, het gevoel hadden dat het langer duurde. Goed, zo'n lange rij geeft het gevoel dat het lang gaat duren eer het jouw beurt is en je kan niet kiezen voor een bepaalde kassier, maar je gaat nooit meer de pech hebben dat jij net in de traagste rij staat. Gemiddeld zal de wachttijd ongeveer gelijk blijven. En als je absoluut je lievelingskassier wil, laat dan andere mensen voor tot hij/zij vrij is. Je moet er iets voor over hebben, niet? Na enkele minuten hierover te mediteren, is het toch eindelijk mijn beurt. Ik reken af, laad alles in de koffer van de auto, breng de kar weer weg en vertrek vervolgens naar huis. Daar lig ik de rest van de dag met hoofdpijn in de zetel en weet ik weer waarom ik mensen soms op hun gezicht wil slaan. Elke week opnieuw...

iSad

Er was vandaag niet naast te kijken op de diverse nieuws- en andere sites. Overal zijn er berichten te vinden over het overlijden van Steve Jobs: velen betuigen hun medeleven aan de familie en vrienden, nog meer mensen beschrijven hoe hij hun leven veranderd heeft, hoe onmisbaar hij was voor hen omdat ze tegenwoordig niet meer zonder hun iGadgets kunnen. Ik wil even benadrukken dat ik dit ook erg vind en dat ik ook m'n medeleven wil betuigen aan zijn familie (hoewel ze dit natuurlijk nooit gaan lezen, maar het is het idee dat telt).

Een ander nieuwsbericht dat hierdoor een beetje naar de achtergrond verdrongen is, vertelt hoe Vlamingen (nog steeds?) niet weten waar ze terechtkunnen met psychische problemen. Uit de cijfers blijkt dat elke dag 3 Vlamingen uit het leven stappen, waarmee we "koplopers" zijn in West-Europa. Met deze cijfers doen we het slechter dan Nederland, waar het taboe rond depressie minder groot is en mensen dus eerder hulp zoeken in plaats van alles op te kroppen tot het op een bepaald moment ondraaglijk wordt en ze geen andere uitweg meer zien. Er zijn wel diensten zoals Tele-Onthaal of de Zelfmoordlijn beschikbaar voor mensen die willen praten over hun problemen of ze kunnen terecht bij een psychiater/psycholoog, maar dit is een grote stap voor velen. Zeker wanneer buitenkomen en de wereld onder ogen zien, steeds meer moeite vergt. Bovendien is er dan ook vaak de gedachte dat zij zelf het probleem zijn, het wordt moeilijk om het overzicht te behouden en men vergeet of weigert te geloven dat er een oplossing mogelijk is waardoor de drempel te hoog is om professionele hulp te raadplegen. Het is in zo'n geval belangrijk dat er iemand klaar staat uit de eigen omgeving om de persoon in kwestie te helpen, te troosten en aan te moedigen om die drempel toch over te raken. Mensen die depressief zijn, voelen zich overbodig en durven niet altijd zelf om hulp te vragen. Wanneer ze dit toch doen, krijgen ze echter vaak de deur in hun gezicht dichtgesmeten. Hun "vrienden" willen niet luisteren. Wanneer je dan ook minder buitenkomt omdat je er de zin niet meer van inziet en er ook geen plezier meer in vindt om uit te gaan, gaan die vrienden de persoon in kwestie niet meer mee vragen, waardoor hij/zij zich nog meer geïsoleerd gaat voelen. De gedachte dat je vrienden je eigenlijk niet leuk vinden, gaat zich in je hoofd nestelen en daar verder groeien samen met de andere negatieve ideeën die daar al zaten. Zo wordt het steeds erger, je voelt je steeds slechter en eenzamer. Zelf nog vragen of iemand wil luisteren, zit er dan niet meer in aangezien je het gevoel hebt totaal overbodig te zijn en je blijft helemaal alleen, overgeleverd aan die voortdurende maalstroom van negatieve gedachten tot het op een bepaald moment helemaal 'op' is en je maar één uitweg ziet. Achteraf blijkt dan dat de vrienden en familie die persoon vreselijk missen maar dan is het te laat. Waar ik naartoe wil met dit verhaal: probeer je voor te stellen hoe het zou zijn als iemand uit je vriendenkring er plots niet meer zou zijn. Als die plaats aan tafel voor altijd leeg blijft, als de studentenkamer naast jou plots niet meer bewoond is, als je nooit meer een pint kunt gaan pakken met die ene vriend. Probeer dus vandaag (en alle dagen hierna) duidelijk te maken aan je vrienden en anderen die je dierbaar zijn dat je er bent voor hen. Hoe zij je leven veranderd hebben, hoe onmisbaar zij zijn voor jou.


PS: ja, ik weet dat Jobs wel degelijk een revolutie heeft teweeggebracht, ik heb tijdens het schrijven van deze tekst bijvoorbeeld ook gebruik gemaakt van een computermuis om maar 1 ding te noemen. Het gaat mij over het feit dat velen rouwen om de bedenker van de iPhone terwijl er in hun omgeving misschien mensen zijn die denken dat niemand om hen geeft en dat niemand hen zou missen.


PPS: de beschrijving hierboven komt niet rechtstreeks voort uit wetenschappelijk onderzoek maar is deels gebaseerd op wat ik in de loop der jaren (hoofdzakelijk in de media ) gelezen heb over het onderwerp en deels op eigen ervaring.

Sorry-pas

WIJ ZIJN NIET TEVREDEN!

Met die woorden begon een brief die begin juni in de bus viel bij vele studenten en pendelaars. Om zich te verontschuldigen voor de vele problemen op het spoor, kreeg iedereen met een abonnement of campuskaart van de NMBS een sorry-pas. Met deze pas kon je dan tot eind augustus een dag gratis in eerste klasse reizen. Toch sympathiek, om te compenseren voor al die vertragingen, afgelaste treinen en stilvallende wagons in het midden van een veld.

Afgelopen zaterdag was het dan zover, ik ging mijn sorry-pas gebruiken! Ik ging naar Zaventem die dag en een gewoon ticket heen- en terugreis zou me meer dan 20 euro lichter maken. Aan het loket ruilde ik mijn brief in voor een ticket. Groot was mijn verbazing toen ik las dat reizigers van en naar de luchthaven ook nog een Diabolo-toeslag moesten betalen. Eerlijke An betaalt dus braafjes 4,20 euro toeslag. Achteraf gezien had ik kunnen zeggen dat ik in Brussel ging shoppen of naar een duivenvlucht in Quiévrain ging kijken, mocht de conducteur vragen stellen. Dan krijg je al eens een cadeautje van de NMBS en dan moet je er nog voor betalen. Maar daar gaan we het nu niet over hebben.
De trein was op tijd en yours truly zocht de wagon op met een grote 1 op de zijkant. Het eerste wat mij opviel, was de vreselijk muffe geur. De zetels in zo'n elitewagon zijn namelijk vervaardigd uit een soort velours en aangezien je het raam niet kan openzetten in die moderne treinen, ruikt dat niet zo fris. En dan kwam de zoektocht naar een propere plaats. Dat bleek minstens even lastig als in de tweede klasse, zelfs al was ik de enige persoon in die wagon. Zowel de vloer als de zetels bleken ronduit smerig te zijn!
Ik vraag me af hoe dat komt... Heeft iedereen al gebruik gemaakt van z'n sorry-pas en daarbij de eerste klasse bevuild? Of is het de bourgeoisie zelf die er een stal van heeft gemaakt? Je zou kunnen argumenteren dat de hogere klasse het gewend is dat er personeel achter hun gat loopt om alles meteen op te ruimen en dat ze daardoor niet weten hoe je afval in een vuilbakje werpt. Of beseffen dat cola en andere dranken niet in een zetel of op de grond thuishoren. Nochtans hoor of lees ik regelmatig mensen die steevast in eerste klasse reizen "omdat ze niet tussen de pendelaars willen zitten. Want daar is geen plaats, het stinkt en het is er vuil. Ze betalen graag meer om dat niet te moeten meemaken." Toegegeven, op zondag- of vrijdagavond is de trein niet de meest aangename omgeving wegens overbevolking en grote koffers. En wanneer je dan weer eens moet rechtstaan omdat er echt geen plaats is, lijkt die lege eerste klasse zo verleidelijk. Je zou dan toch denken dat de elite blij is dat ze niet tussen het proletariaat moeten zitten. En dat ze dus zorgen dat de eerste klasse niet verandert in een mesthoop. Of zie ik het verkeerd?

De trein had overigens geen noemenswaardige vertraging, maar de terugreis heb ik in tweede klasse doorgebracht, daar was het netter.